Grupa koja obuhvata nivoe B grupe po pravilima preporučenog jezičkog okvira, što su zapravo nezavisni korisnici, prepoznaje nivo B 2 kao viši srednji nivo znanja.
Učenje stranih jezika širom Evrope i u zemljama koje su prihvatile Zajednički evropski referentni okvir za jezike ili CEFR ( The Common European Framework for languages ) je u velikoj meri olakšano, tako da se zna da je B 2 nivo po pravilima tog jezičkog okvira zapravo viši srednji nivo znanja određenog jezika. Budući da je to viši nivo u grupi B, gde su nezavisni korisnici, to govorimo o prilično visokom nivou znanja konkretnog jezika, a što je navedeno u smernicama po kojima se vrši samoprocena i organizuju kursevi stranih jezika, a koje preporučuje pomenuti jezički okvir.
Kada je Savet Evrope početkom ovog veka uveo Zajednički evropski referentni okvir za jezike, to je zapravo bio finalni korak u višedecenijskom procesu koji je obuhvatao analizu nastave stranih jezika i koji je imao za cilj da sve to učini mnogo jednostavnijim.
Uz maksimalno poštovanje smernica koje navodi Zajednički evropski referentni okvir za jezike se organizuju kursevi stranih jezika u svim poslovnicama Škole stranih jezika Akademije Oxford u našoj zemlji, tako da kandidati koji steknu B 2 nivo znanja, zapravo imaju viši srednji nivo poznavanja određenog jezika i mogu nastaviti edukaciju na nivoima C grupe koje je pomenuti jezički okvir okarakterisao kao niži i viši napredni nivo znanja.
Pored toga što se smernice koje CEFR navodi koriste u nastavi stranih jezika kako u okviru ove obrazovne institucije, tako i u mnogim drugim širom Evrope i sveta, takođe se te smernice mogu koristiti i kada neko želi samostalno da proceni koji nivo znanja određenog jezika ima. Naime, zahvaljujući opisanim smernicama o tome u kojoj meri neko ispunjava opšte jezičke kompetencije, sve je to mnogo jednostavnije, tako da se mnogi ljudi odlučuju i na samoprocenu, kojom prilikom pažljivo posmatraju svoja znanja, odnosno veštine i na osnovu toga mogu da utvrde da li imaju viši srednji nivo znanja određenog jezika ili neki iz C, odnosno A grupe.
Naravno da se CEFR smernice mogu primenjivati i u procesu selekcije kadrova. A posebno ukolik ose za određenu radnu poziciju zahteva poznavanje nekog stranog jezika-
Iako mnogi danas znaju da postoji CEFR ( The Common European Framework for languages ), odnosno nivoi koje Zajednički evropski referentni okvir za jezike preporučuje, zapravo se retko pominje šta je CEFRL ili CEF, odnosno CEFR?
Naime, Savet Evrope je 80-ih godina prošloga veka razumeo potrebu obrazovnih institucija širom Starog kontinenta i generalno u svetu da se nastava stranih jezika pojednostavi sa organizacionog aspekta. Zato su stručnjaci decenijama radili na uvođenju ovog jezičkog okvira, ali treba imati na umu da je on i dalje na nivou preporuke, odnosno da nije standard koji je obavezan u nastavi stranih jezika. Zato i jeste važno imati na umu da Škola stranih jezika Akademije Oxford poštuje smernice koje navodi Zajednički evropski referentni okvir za jezike, tako da se na ukupno šest nivoa u okviru te obrazovne institucije organizuju kursevi stranih jezika, ali neke druge obrazovne institucije imaju mogućnost i pravo da primene i nešto drugačiju standardizaciju, odnosno da po potrebi uvedu i podnivoe. U svakom slučaju, pomenuti jezički okvir opisno navodi šta na kom nivou kandidat treba da zna, a sa aspekta opštih jezičkih kompetencija i domena, odnosno oblasti u kojima se konkretni jezik koristi.
Sve to isto se primenjuje i kada neko vrši samoprocenu na osnovu smernica koje navodi Zajednički evropski referentni okvir za jezike.
Izuzev B 2 nivoa, koji se smatra višim srednjim nivoom znanja, u toj grupi je i niži srednji nivo znanja ili B 1 nivo, a što je grupa koja se odnosi na nezavisne korisnike, pomenuti jezički okvir podrazumeva i po dva nivoa u okviru A i u okviru C grupe.
Konkretno, u pitanju su nivoi A 1 i A 2, koje Zajednički evropski referentni okvir za jezike prepoznaje kao početni ili osnovni nivo znanje nekog jezika, što je A 1 nivo, odnosno viši početni ili viši osnovni nivo znanja, koji nosi oznaku A 2. Napredni korisnici su oni čiji nivo znanja odgovara C 1 ili C 2 nivou, što su po pravilima pomenutog jezičkog okvira niži napredni nivo znanja i viši.
Iako neko ima mogućnost da usavršava znanje konkretnog jezika, po pravilima Zajedničkog evropskog referentnog okvira za jezike viši napredni nivo znanja važi za najviši koji je moguć za sticanje.
Jasno su definisane smernice kojih bi trebalo da se pridržavaju sve obrazovne institucije u okviru kojih se organizuju kursevi stranih jezika, bez obzira koji je jezik u pitanju, a ako žele da nastavu organizuju u skladu sa pravilima koja navodi CEFR ( The Common European Framework for languages ) ili Zajednički evropski referentni okvir za jezike. Tom prilikom se osim domena, odnosno oblasti u kojima se konkretni jezik koristi, svakako uzimaju u obzir i opšte jezičke kompetencije, odnosno to kako kandidat čita i razume pročitano, odnosno kako razume ono što je čuo, te kako stupa u interakciju i generalno govoreći kako konkretni jezik razume i koristi u pisanoj i usmenoj komunikaciji.
Po pravilima Zajedničkog evropskog referentnog okvira za jezike, svih šest nivoa se dele u tri grupe i to prva grupa koja podrazumeva da su to osnovni korisnici. Zatim druga grupa gde su nezavisni korisnici određenog jezika i treća, koja se odnosi na iskusne korisnike ili napredne.
Nivoi CEFR - a su podeljeni u tri grupe, koje nose oznake velikih latiničnih slova A, B i C, s tim da po dva podnivoa postoje u okviru svake od njih i oni nose brojčane oznake 1 i 2.
Po pravilima Zajedničkog evropskog referentnog okvira za jezike ukupno je šest nivoa i to su:
A 1 nivo ili početni, odnosno osnovni nivo znanja konkretnog jezika
A 2 nivo, koji se smatra višim osnovnim ili višim početnim nivoom znanja
B 1 nivo koji se po CEFR - u smatra nižim srednjim nivoom znanja
B 2 nivo, koji Zajednički evropski referentni okvir za jezike definiše kao viši srednji nivo znanja
C 1 nivo ili niži napredni nivo znanja
C 2 nivo, koji je najviši mogući i karakteriše se kao viši napredni nivo znanja
U okviru tabele u kojoj su opisno navedene smernice kako za samoprocenu, tako isto i za sve obrazovne institucije u okviru kojih se održavaju kursevi stranih jezika, vodi se računa još i o četiri jezičke kompetencije, s tim što treba uzeti u obzir i domene, odnosno oblasti korišćenja konkretnog jezika da bi se stekla što je moguće jasnija slika o tome koji nivo znanja je neko stekao do tog trenutka.
Celokupan postupak samoprocene, odnosno testiranja kandidata ne bi li se utvrdilo kom nivou od svih koje preporučuje Zajednički evropski referentni okvir za jezike ili CEFRL ( The Common European Framework for languages ) pripadaju, značajno je olakšan zato što postoji i lista, odnosno tabela koja je označena kao Kvalitativni aspekti upotrebe govornog jezika.U njoj, ali i u osnovnim smernicama je navedeno koje su to opšte jezičke kompetencije, od čega i zavisi procena znanja nivoa konkretnog jezika za svakog pojedinačnog kandidata.
Da pojasnimo, u pitanju su četiri opšte jezičke kompetencije i to su:
recepcija
produkcija
interakcija
medijacija
Zapravo se tom prilikom uzimaju u obzir svi aspekti poznavanja konkretnog jezika, počev od toga kako kandidat čita i kako razume ono što je pročitao, odnosno da li je njegovo razumevanje odslušanog sadržaja adekvatno i na osnovu toga primarno utvrđuju i kom nivou znanja njegovo znanje pripada. Međutim, to je tek prva među četiri opšte jezičke kompetencije koje se uzimaju u obzir, jer je vrlo važno i kako kandidat komunicira sa izvornim govornicima, zatim kako razume ono što mu je rečeno ili ono što je pročitao, ali i na koji način će on da odgovori na produkciju pisanim ili usmenim putem na konkretnom jeziku, što je još jedna od četiri opšte kompetencije koje se analiziraju prilikom utvrđivanja toga koji nivo znanja je stekao konkretni kandidat.
Da bi procena bila što je moguće tačnija, mora se uzeti u obzir i to na koji način neko koristi konkretni jezik u različitim aspektima. Zapravo su navedena četiri aspekta, odnosno domena koja su predmet procene, što podrazumeva da treba utvrditi kako na ličnom aspektu kandidat koristi konkretni jezik, a kako to čini kada je u javnosti. Isto tako su predmet procene i obrazovni i profesionalni domen korišćenja konkretnog jezika.
U osnovi, Zajednički evropski referentni okvir za jezike donosi listu smernica, na osnovu kojih se utvrđuje kako kandidat razume ono što je čuo ili ono što je pročitao, zatim kako će pročitati konkretni tekst na određenom jeziku, te koji je nivo interakcije koji može da ostvari sa izvornim govornicima, ali i generalno kako razume ono što mu je rečeno, što su sve opšte jezičke kompetencije koje moraju biti uzete u obzir ne samo tokom postupka samoprocene, nego i prilikom testiranja, a kako bi bilo utvrđeno što preciznije na kom nivou znanje koje je kandidat stekao pripada od svih šest preporučenih po pravilima Zajedničkog evropskog referentnog okvira za jezike. Konkretno, nivo B 2 se smatra prilično visokim nivoom poznavanja određenog jezika, budući da ga CEFR ( The Common European Framework for languages ) smatra višim srednjim nivoom znanja, te da je ujedno to i prvi nivo koji je ispod nivoa C grupe, a koji se po pravilima tog okvira smatraju najvišim tokom učenja različitih stranih jezika.
Generalno govoreći, grupa B nivoa, odnosi se na nezavisne korisnike i oba nivoa te grupe se smatraju se srednjim nivoima znanja. Konkretno, Zajednički referentni okvir za jezike ili CEFRL ( The Common European Framework for languages ) B2 nivo prepoznaje kao viši srednji nivo znanja.
Zato se i očekuje da rečnički fond osobe koja stekne taj nivo bude prilično visok, prosto zato što tom nivou slede najviši mogući nivoi znanja za jednog stranca, a koji pripadaju grupi C prema pravilima pomenutog jezičkog okvira.
Bez obzira koja je tema nekog teksta i koliko je on složen ili dug, očekuje se da osoba koja je stekla viši srednji nivo znanja može da ga razume, odnosno da razume njegovu suštinu.
U komunikaciji sa jednim ili više izvornih govornika konkretnog jezika se svako na B 2 nivou znanja može prilično tečno izraziti o različitim temama, a sasvim slobodno će stupiti u interakciju sa izvornim govornicima i to mu uopšte neće biti naporno. U principu, iako je poželjno da je donekle imao dodira sa temom samog razgovora, neko ko je stekao B 2 nivo znanja po pravilima CEF – a će moći da se u taj razgovor uključi, a ako pre toga bude sagovornik mogao da mu ukaže na suštinu razgovora. Naravno, sve to pod pretpostavkom da sa temom o kojoj se konkretni razgovor vodi nije imao apsolutno nikakvog dodira pre toga.
Vrlo retko pravi pauze u govoru, jer lako može da se seti reči koje su odgovarajuće kako bi mogao da se adekvatno izrazi. U govoru i u pisanju će koristiti rečenične konstrukcije i gramatičke oblike koji se smatraju složenijima, a ako i bude napravio neku grešku u govoru, to ne bi trebalo da dovede do bilo kakvog nesporazuma, odnosno moći će i da tu grešku ispravi, uzevši u obzir da ima relativno visok nivo znanja konkretnog jezika.
U slučaju da mu je tema razgovora pre toga poznata, moći će bez problema da komunicira sa izvornim govornicima, da odgovara na njihova pitanja o toj temi, a ako možda nije imao dodira sa konkretnom temom, možda će zatražiti dodatno objašnjenje kako bi mogao da iznese svoje mišljenje i da postane aktivan učesnik razgovora.
U principu se jasno izražava, te u govoru ne pravi česte pauze, odnosno pažljivo bira reči koje mu pomažu da može adekvatno i što je moguće preciznije da se izrazi.
Televizijski i program na radiju, odnosno pozorišne predstave prati potpuno samostalno bez potrebe da mu neko bilo šta prevodi ili objašnjava. Takođe, bez titla može da prati filmove na konkretnom jeziku, ali i da čita literaturu, odnosno članke iz novina i tehnička uputstva, te usko specijalizovane tekstove, a ako mu je tema kojima se ti tekstovi bave od ranije donekle poznata. Ukoliko, pak nije imao dodira ranije sa tom temom, onda će verovatno razumeti samo suštinu, ali možda ne baš svaku reč koja je napisana.
Kratke pauze u govoru može praviti, ali samo da bi pronašao odgovarajuću reč ili izraz. U slučaju da ne uspe u tom trenutku, moći će da se pravilno izrazi, baš zato što je njegov rečnički fond prilično visok, pa će koristiti druge termine koji su odgovarajući za tu priliku.
Kada razgovara sa više izvornih govornika, može se dogoditi da se javi potreba za dodatnim objašnjenjem nekog pitanja ili onoga što je iskazano, a posebno ako izvorni govornici koriste kompleksne gramatičke ili rečenične konstrukcije ili ako se koriste određenim dijalektom konkretnog jezika i govore izuzetno brzo.
Mogu da razumeju i tehnička uputstva, ako im je konkretni proizvod donekle poznat od ranije. U slučaju da nisu imali dodira sa tim proizvodom i njegovim korišćenjem, te da je potrebno da pročitaju tehničko uputstvo za upotrebu, onda bi trebalo da razumeju samo suštinu, odnosno da budu u mogućnosti da pronađu ono što je najvažnije u konkretnom tehničkom uputstvu.
U neformalnim diskusijama sa izvornim govornicima su opušteniji, a ukoliko je potrebno da uzmu učešće u formalnim diskusijama koje se odnose na konkretnu temu, potrebno je da prethodno dobiju relevantne informacije o toj temi, kako bi mogli da uzmu učešće i iznesu svoje mišljenje.
O aktuelnim informacijama i događajima se mogu precizno izraziti, a neko ko stekne viši srednji nivo znanja će moći i da iznese svoje mišljenje o nekom filmu koji je pogledao, odnosno o knjizi koju je pročitao, što se odnosi i na pisano i na usmeno prikazivanje konkretne teme.
U poslu mogu da komuniciraju bez zadrške sa poslovnim saradnicima na konkretnom jeziku, prosto zato što su sa tematikom tih razgovora u većini slučajeva adekvatno upoznati, tako da mogu i poslovne izveštaje i prezentacije da izrađuju potpuno samostalno i bez ičije pomoći.
